09 febrero 2009

Estudiando Histología...

En momentos como este en los que estoy (estaba) estudiando Histología, asignatura aburrida donde las haya, no paro de sentir algo extraño. No es tristeza, y creo que no es un estado de ánimo. Es una sensación mezcla de aburrimiento, hartura, estrés, y algo más.

Hace unos minutos he vivido con una compañera de la facultad una escena que ha desencadenado en mí esta ola de sentimientos, o como queráis llamarlo. Una simple discusión que ha desencadenado toda esta historia. Y realmente no lo entiendo, porque ni ella es alguien importante para mí, ni tampoco ha sido nada del otro mundo.

¿Me pasa algo? No lo sé, o sí lo sé, y me lo callo. Dicen que los temores se materializan cuando los nombramos en voz alta, ¿no? Dejemos pues que los temores, si es que acaso los hay, que se queden encerrados y desaparezcan. O que corroan todo mi medio interno (no digo mi ser, porque ya me suena poco profesional).

Se acercan tiempos difíciles, tiempos de decidir, y no quiero decidir, se acercan tiempos en los que el tiempo romperá su linealidad y tendré que elegir entre quedarme al borde del precipicio o saltar al vacío...

Hé quoi? charmante Élise, vous devenez mélancolique, après les obligeantes assurances que vous avez eu la bonté de me donner de votre foi? Je vous vois soupirer, hélas! au milieu de ma joie! Est-ce du regret, dites-moi, de m'avoir fait heureux, et vous repentez-vous de cet engagement où mes feux ont pu vous contraindre?

L'avare
Molière

30 enero 2009

My first Session



El miércoles me inicié, fue mi primera vez y me gustó. No es lo que todos pensáis, no tome mi primera cerveza....sino que fui por primera vez a una session a tocar. Gracias a un amigo, me convencí y baje con el.
De camino, pensaba que no iba a tocar nada, que solo iba a mirar y aprender pero no fue así.
Llegamos y el local era todo lo contrario a lo que yo pensaba, un bar pequeñito lleno de gente y en una esquina bien juntitos, los "maestros" que animaban la velada. Presentaciones aparte, todavía estaba desubicado, me senté al lado del bodhranero, lo que fue un gran acierto porque aprendí mas de lo que podía haber aprendido yo solo en un mes. Saco mi bodhran y empiezan la primera canción, y... sorpresa, me pongo a tocar sin pensar en la gente sin temor a que sonase mal, me dejo llevar por la música, melodías suaves salidas de una flauta travesea acompañada de unos whistles.

Asi fue transcurriendo la noche entre pintas, canciones, intentos fallidos y algunos aciertos, estaba tan agusto en aquel momento, en aqule lugar que perdi la nocion del tiempo y se me hizo corta la session.
Si no te pruebas no descubres las grandes cosas que te depara la vida.

21 enero 2009

Sangre


Y bajo mis manos entrelazadas se rompe una costilla... sigo intentándolo, sigo masajeando, aunque sé que ya es inútil.

Huyo en la oscuridad, presa del miedo a la verdad, y el miedo a tener miedo propiamente. No puedo regresar, no, allí me espera la prueba inerte de mis pobres esfuerzos. Sin embargo, no dejo de imaginar el rigor mortis, las livideces, la cianosis...

Cuando encuentro algo de luz, la que espero, me tranquilice, no hace sino reafirmarme en mis temores. El pico de mi bata ensagrentado, pesado, oscuro. El fonendo, supongo que lo he perdido en la huida, con él, quedó mi valentía.

No fui capaz de sesgar tu vida, tarde me arrepentí de mis intenciones.

01 enero 2009

El perro del hortelano

Hay gente que es como el perro del hortelano, ni come ni deja comer al amo, y sinceramente, me joden bastante. Y quien lo quiera entender que lo entienda, y quien se idenfitique ya lo sabe, me está jodiendo.

Ahí lo dejo.

23 noviembre 2008

A punto de estallar


Estar enfadado y a punto de reventar es una sensación extraña. Te sientes como si tuvieras algo metido en la garganta y no te pudieras expresar con la suficiente claridad como para que todos te entiendan.

A la vez, cualquier pequeña chispa puede ser el detonante de una gran explosión, incluso con personas que no tienen la culpa de nada. Y eso, la verdad, es bastante doloroso porque acabas igual de enfadado y sintiéndote culpable.

Por otra parte, las buenas maneras, el saber estar, te hacen que no digas las cosas tal y como quieres decirlas para desahogarte, lo que contribuye a aumentar la tensión interna y las ganas de pegarle un mordisco al primero que pasa por tu lado.

Además a todo esto hay que añadirle la presión de los exámenes y las responsabilidades varias que cada uno adquiere y por las que tiene que luchar, aunque sea dando parte de su tranquilidad y de sus pocas ganas de ver a algunas personas.

Lo peor de todo, es que un día te levantas y de ese enfado sólo queda un rastro: el cansancio. Y el cansacio, amigo mío, es para mí, la más molesta de todas las sensaciones.

No sé, como casi nunca, por qué escribo esto aquí, quizás sea mi modo particular de reventar y mandar al carajo (¡oh, taco sonoro en el idioma castellano!) algún que otro problema y/o preocupación.

01 noviembre 2008

El salto de la vida


Todo preparado para irnos, todo a punto menos nuestros nervios, ni uno de nosotros estaba a salvo de esa sensacion, la cual se incrementaba cada vez mas hasta que llegamos al lugar, el cual al verlo nos vuelve a alterar.
Despues de bajarnos de los coches nos aproximamos al puente lleno de gente, los coches pasan sin inmutarse, alguno pita pero nada mas.
cuando llegamos, impresionados por la altura, nos impregnamos del nerviosismo que vivien los que estan a punto de tirarse.
Tras ver saltar sin pestañear a varias persona, una de ellas un niño de no mas de 10 años, nos toca a nosotros.
Nos ponen los elements de seguridad, mientras interiorimente decido si es buena idea o no.
Mi turno... me colcocan la cuerda, mis nervios se han apaciguado, es una extraña sensacion, ya que todavia no se si tirarme o no, memandan subir a la barandilla, sin pensarmelo accedo a la orden y me pongo en la posicion de salto. Delante mio, una caida de 50 m, detras la tierra firme,, mi cabeza todavia anda decidiendo, por fin oifgo la cuenta: 3, 2, 1...¡ALEX!
Nose como explicarlo pero mi cabeza desconecto y mis manos se soltaron solas.
Ya no habia vuelta atras, aquello que tantas veces habia imaginado estaba sucediendo.
Fueron tan solo unos segundos, en los que pude darme cuenta, en los que vi la caida, despues....el caos.
Todo se calmo, yo boca abajo, disfrutando todavia del subidon.
No hay palabras para definirlo, pero lo mas aproximado es el EXTASIS DE VOLAR.

16 octubre 2008

Elena


Unas manitas saludan desde el otro lado del cristal mientras desde este lado todos ponen caras raras y sonríen. Cada moviento se festeja y cada sonrisa se aplaude. Un movimiento es sinónimo de alegría generalizada alrededor.

Nunca comprenderemos por qué alguien tan pequeño inspira tanta ternura en torno a sí, sin más méritos en su haber que existir. Y sin embargo, todos nos sentimos movidos hacia un amor que penetra a través de los cristales de una incubadora hasta alcanzar a esa personita.

Mi sobrina me ha hecho ver ciertas cosas... Y es que quién lea lo que escribo, ya sabrá que siempre le busco los tres pies al gato. Para mí estar con ella no es sólo estar cuidándola o admirándola, es redescubrir en ese ser que hace tan poquito que ha llegado a nuestras vidas lo que yo un día fui, y lo que aún en algún rincón de mi mente sigo siendo... YO.

No veo nada más auténtico que mi sobrina, de la que nada malo cabe esperar salvo las consabidas llanteras nocturnas... En ella veo lo que espero de esta vida, que no sé a ciencia cierta qué es, pero que estoy seguro de haber encontrado entre los repliegues de esa mantita con el nombre del Hospital.

No sé si me explico, o si esto tiene explicación, símplemente, hoy me ha dado la vena almibarada... pecado que cualquier buen escritor tiene que evitar a toda costa. Pero hoy, me da igual.

28 septiembre 2008

Volviendo atrás


Mañana comienza un nuevo curso, lo que significa despedirse de un maravilloso verano, de levantarse a las once de la mañana y de salir cada vez que se quiera. Vuelven los horarios, las rutinas, el sueño...

Y en días como hoy, días de frontera entre un período y otro no puedo evitar mirar atrás. Quizás sea mi propia forma de ser, meláncolica y vuelta hacia atrás hasta la demasía, quizás mis propias ansias de rememorar, pero es en días como hoy, cuando comienzo a hacer balances.

Es sorprendente que mi vida no la cuente por años, sino por cursos, y que la mayoría de la gente ocupe un lugar personal y académico simultáneamente. Este es mi sino...

En días como hoy miro atrás, a esos días de los primeros cursos, de mi infancia, del llanto al despedirme de mi madre la primera vez que fui al colegio... Miro atrás y veo al niño que fui y que quedó atrás.

Miro atrás y me veo empezando el colegio, haciendo los primeros amigos, y descubriendo la vida poco a poco, como corresponde a los niños...

No puedo olvidar esos primeros días de la adolescencia, esos primeros días de instituto, donde todo parece una odisea. ¡Ay, el instituto!, nunca he vuelto a sentir las cosas con tal intensidad como cuando tenía trece o catorce años, donde la amistad era una promesa, y las traiciones una puñalada...

Y miro a lo más reciente, a este primer año en la Universidad... a este primer año de una vida más adulta y responsable... y me sorprendo... no puedo evitarlo.

Me sorprende aún más las ganas con las que ahondo mirando en el pasado, pero lo difícil que resulta mirar al futuro, de forma valiente y decidida, mirar al futuro, a la vida cara a cara y pedirle lo que quieres...

02 septiembre 2008

Life is contraband

Pues si, la vida es contrabando, parece que es una frase de alguien que esta metido en el mundo de las drogas y que gana dinero con ello, pero no....no voy por ahi.

Digo que la vida es contrabando porque cada uno de nosotros, ofrece al mundo pero sin que nadie lo vea, algun sentimiento, amor por una persona que no te corresponde, dolor por algo que ha pasado, cariño a los seres queridos a los que no se lo dices con palabras.

Una mirada de una pareja de enamorados en la que se dicen de todo sin exisitr un resquicio de conversacion. Un abrazo en el que quieres proteger y te sientes protegido por la otra persona, incluso una caricia en la que das tu vida al otro, sin temer perderla.
Todo el mundo ejerce el contrabando, todos hablamos con la mirada.

"Vida esta,
que te lleva por los caminos desconocidos
para poder descubrir que es vivir,

cuando has llegado a tu destino"

A Nana

27 agosto 2008

Si notas que...


Si notas que estás desesperado, te tienes que calmar.
Si notas que estás aburrido, lo que haces comienza a amar.
Si notas que te faltan fuerzas, de flaqueza las has de sacar.
Si notas que te sobran problemas, busca a quien te pueda ayudar.
Si notas que estás cayendo, vuélvete a levantar.
Si notas que nada tiene sentido, busca y encontrarás.
Si notas que te falta tiempo, déjalo que corra, él te alcanzará.
Si notas que te desanimas, encuentra lo que te pueda animar.
Si notas que te puede el cansancio, es fácil, ponte a descansar.
Si notas que a todo le falta el sentido, tranquilo, ya aparecerá.
Si notas que no vales, déjate de engañar.

Ánimo con los exámenes, ¡tú puedes!

15 agosto 2008

Carballo

Os dejo aquí el poema que escribió mi amigo Ángel Tato, cuyo talento le llevará lejos.

Carballo

Carballo só, sen compaña,
que erguido estás,
erguido que non baixo,
baixo tiñas que estar.

Carballiño ferido,
ferido polos galegos,
carballiño rendido,
que te leva o vento.

Carballiño solitario,
abandonado por todos.
Carballiño esquecido,
ven e senta no meu colo.

Non chores carballo,
carballo deixa de chorar,
que a ledicia que che roubaron,
máis tarde Deus cha dará.

Non te rendas carballo,
carballo tes que loitar,
loita carballo, loita,
só así poderás gañar.

A fin que eu busco
xa está esquecida (perdida)
a guerra que comecei
douna por perdida.

A vida que me deches
acaban de quitarma (douna por terminada, acabo de perdela),
agora, miña nai
só me queda voltar á nada.

¡Quén coma vos pinos!
nada máis chegar o alba
estivese cos compañeiros
tivese tanta compaña.

Quen coma vos pinos
cando votase a chorar
viñeran correndo todos
viñeranme consoar.

Xa nunca me enganaches
pino falso e traizoeiro.
Dende o primeiro instante
quixeches quitarme os eidos.

Se estivese rodeado,
rodeado de carballos,
qué contento quedaría eu
¡cánto habería de amalos!

17 julio 2008

El Jazz se siente

Todos de pie, esperando al maestro, esperando a una leyenda que hace de la musica un arma contra la tristeza.
Todo el mundo aplaudiendo sin cesar, él con tranquilidad se situa en medio del escenario y con la paciencia propia de un padre con un hijo, espera a que le demos paso para hablar. Todos y cada uno de los que alli nos encontrabamos nos callamos para oir sus sabias palabras, palabras que se comvierten en una composicion onirica para nuestros oidos.
"Solo tengo un problema de todos los años que he vivido, y es qeu no tengo problemas"

Las lágrimas se asoman por mis ojos pero las contengo, quiero tener listos los 5 sentidos, quiero que cuando comience a sonar ese maravilloso instrumento, pueda oír, ver e incluso tocar las notas, notas que por si solas no valen nada, pero que tocadas por esas manos vividas, arrugadas y felices son un regalo para quien las quiera escuchar.

Empieza a tocar, vemos deslizar sus dedos con verdadera maestría, todo el mundo en silencio, con un mismo foco de atención. Una nota tras otra se van escapando de sus dedos y entrando en nuestros corazones y de pronto, comienzo a sentir la necesidad de mover el cuerpo, así mismo, le ocurre a otras personas, esto es la magia del JAZZ.

Solo puedo tener una calificación para tan gran pianista como BEBO VALDES:

SUBLIME